Η εξημέρωση της δικιάς μου αλεπούς, (εμπνευσμένο από τον μικρό πρίγκηπα).
September 23, 2020
Η τηλεφωνική Γραμμή Ψυχοκοινωνικής Υποστήριξης 10306 για τον Κορονοϊό
October 5, 2020

Βρέθηκα στον πάτο, κι όμως μια ηλιαχτίδα φώτισε το πρόσωπο μου.

Ήτανε τότε, που ήμουνα μέσα σε εκείνο το πηγάδι, στον πάτο.

Ευτυχώς που δεν είχε νερό, μόνο μία στάλα. Όχι ότι φοβάμαι το νερό!  Εξάλλου ξέρω καλό κολύμπι. φοβάμαι το σκοτάδι ,εκείνο με τρομάζει. Εκεί που καθόμουν έψαχνα να βρω ένα φως δεν έβλεπα πουθενά τίποτα ήταν πολύ σκοτεινά. Φοβάμαι το σκοτάδι.

Ξαφνικά βλέπω ένα χέρι κατέβαινε από κάπου. Σαν να άκουσα τη Φωνή του,

-Έλα, έλα πιάσε με

Tου  απαντώ: Δεν φτάνω, δεν σε φτάνω. Άσε με καλά είμαι εδώ, δεν θέλω. Όχι όχι .

-Έλα σου λέω πιάσε με,

-Σου είπα ότι δεν θέλω. φοβάμαι το σκοτάδι!

Σε κείνη τη στάλα νερό ξαφνικά άναψε ένα φως, ήταν το φεγγάρι που αντανακλούσε ματωμένο,

-Γιατί είσαι ματωμένο ρώτησα; Εσύ τι κάνεις εδώ κάτω;

Δεν ξέρω μάλλον κουράστηκα, και θέλω να φύγω αλλά … φοβάμαι το σκοτάδι!

-Έλα θα σε πιάσω εγώ, αγκάλιασε με,

Μα θα  γεμίσω αίματα αν θα σε αγκαλιάσω,

-Μέχρι να ανέβουμε θα έχεις ξεματώσει μου’πε.

-Θέλω να με πάρεις κοντά σου.

-Δεν γίνεται αυτό που ζητάς δεν είναι η κατάλληλη στιγμή ακόμα.

-Σε παρακαλώ τότε άσε με σε ένα δέντρο,

Δεν ήταν  ένα,  ήταν κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο δέντρο ένα δάσος από καταπράσινα δέντρα! Λίκνισαν τα κλαδιά τους στο δροσερό αεράκι και χώθηκα στην αγκαλιά τους. Τότε είδα κάτι πολύ όμορφο ένα κίτρινο λουλούδι.

-Έλα μου λέει, δώσε μου το χέρι σου θα περπατήσουμε μαζί στο δάσος, μη φοβηθείς ότι και να δεις τώρα που θα περπατάμε.

Εγώ θέλω να πάω στο φεγγάρι. Έλα μαζί μου να δεις κάτι και αν δεν σου αρέσει,  Θα πας στο φεγγάρι.

-Όμως… φοβάμαι το σκοτάδι!

Ξεκινήσαμε χέρι-χέρι σε ένα μικρό μονοπάτι. Ήταν δύσκολη διαδρομή, συναντήσαμε πολλά θεριά που θέλαν να μας κατασπαράξουν, όμως είμαστε πάντα νικητές. Μετά από μία μεγάλη διαδρομή ένα λιβάδι γεμάτο άγρια άλλα όμορφα λουλούδια, απλώθηκε μπροστά μας.

-Τρέξε, μου πες ..κυλίσου πάνω τους, γίνε ένα μ’ αυτά, εσύ θα βλέπεις μόνο την ομορφιά τους, είναι άγρια αλλά είναι και πολύ όμορφα.

-Δεν θέλω να σε αφήσω το χέρι του είπα.   Μα δεν το χρειάζεσαι πιά.

Ήρθε η νύχτα, ανέτειλε και το φεγγάρι,  ένα όμορφο ολόλευκο φεγγάρι, που έλουσε   τα πάντα με φως. Η ψυχή μου γέμισε φως και πολύχρωμα λουλούδια που ανθήσαν σε ολόκληρο το σώμα μου.

Άνοιξη πάλι.                                                                              

Δίψασα και έσκυψα να δροσιστώ. Τράβηξα το σκοινί με τον κουβά, έπινα με τόση λαχτάρα, κάθε σταγόνα που έσταζε μέσα μου ένιωθα τη ζωή να με διαπερνά σαν ηλεκτρική ενέργεια. Όμως η δίψα μου ήταν τόση που δεν κατάλαβα πώς μετατράπηκε σε κεραυνό δεν είδα καν την αστραπή και ξαφνικά βρέθηκα πάλι μέσα.  Πιάστηκα γερά, πάτησα πάνω, πρόλαβα τράβηξα το σκοινί,  μα αυτό ξετυλίχτηκε όλο, και με μιας βρέθηκα στον πάτο.  Το κρατούσα τόσο σφιχτά όπου τα χέρια μου μάτωσαν, το αίμα έσταζε στο σώμα μου, ήταν  ακόμα μέρα, μια ηλιαχτίδα φώτισε το πρόσωπο μου. Το  σμίλευμα  στα τοιχώματα που είχα κάνει πριν 2 χρόνια ήταν ακόμα εκεί.  Προσπάθησα πολύ, λίγο ακόμα και ο ήλιος θα φαινόταν ολάκερος. Ξαφνικά κάποιος άρχισε να τραβάει το σκοινί προς τα πάνω. Η λάμψη του ήλιου δεν με άφηνε να δω το πρόσωπό του,  το μόνο που αντίκρισα βγαίνοντας ήτανε δύο χελιδόνια που έπιναν νερό από τα χείλη του πηγαδιού.

Μέλος του Κέντρου Ημέρας ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ

Άνοιξη 2018

Facebook
Facebook
Follow by Email
YouTube
RSS
Twitter